(مناداة أبى سفيان فيهم بالرحيل) :

(Ebu Süfyan'ın onlara göç için seslenmesi):

Sonra Ebu Süfyan dedi ki: "Ey Kureyş topluluğu, vallahi siz artık kalınacak bir yurtta değilsiniz. Develer ve atlar helak oldu, Kurayza oğulları bize sözlerinde durmadılar, onlardan hoşlanmadığımız haberler ulaştı bize, ve gördüğünüz gibi bu şiddetli rüzgârla karşılaştık. Ne bir tencere yerinde durabiliyor, ne bir ateş yanabiliyor, ne de bir çadır ayakta kalabiliyor. Göçün, ben de göçüyorum."

Sonra kalkıp bağlı duran devesinin yanına vardı, üzerine bindi, sonra ona vurdu. Deve ancak üç ayağı üzerinde sıçrayabildi; vallahi ipini ancak ayağa kalkmışken çözebildi.

(Râvi der ki:) Eğer Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in bana, "Ben sana gelinceye kadar hiçbir şey yapma" emri olmasaydı, dilesem onu bir okla öldürürdüm.