$ 1029- معاوية بن أبي سفيان (6/6)

1029- Muâviye b. Ebî Süfyân (6/6)

Başkaları şöyle demiştir: Muâviye vefat edince kefenleri çıkarıldı ve minberin üzerine kondu. Sonra Dahhâk b. Kays el-Fihrî ayağa kalkıp hutbe verdi, Allah'a hamd edip O'na senâ etti, sonra şöyle dedi: "Müminlerin emiri Muâviye, Arapların büyüğü, Arapların sığınağı ve Arapların önderiydi. Allah onunla fitneyi kesti, onu kulların üzerine hükümdar kıldı, ordularını karada ve denizde yürüttü, onunla dünyayı genişletti. O, Allah'ın kullarından bir kuldu; Allah onu çağırdı, o da icabet etti. Ecelini tamamladı, Allah'ın rahmeti üzerine olsun. İşte bunlar onun kefenleridir; biz onu bunlara saracağız, kabrine koyacağız ve onunla Rabbi arasında amelini baş başa bırakacağız. Dilerse ona rahmet eder, dilerse azap eder. Sonra iş kıyamete kadar belirsizdir. Kim öğleden sonra cenazede bulunmak isterse bulunsun, çünkü biz onu (o vakit) götüreceğiz."

Dahhâk b. Kays el-Fihrî onun cenaze namazını kıldırdı. Denildi ki: Yezîd, Muâviye vefat ettiğinde Havvârîn'de bulunuyordu, orada değildi. Muâviye ağırlaşınca Dahhâk ona haber gönderdi; Yezîd geldiğinde Muâviye vefat etmiş ve defnedilmişti. Evine gitmeden önce kabrine gitti, orada namaz kılıp ona dua etti, sonra evine geldi ve şöyle dedi:

Ulak, koşarak bir kâğıt getirdi... kalp o kâğıttan ürktü, korktu.

Dedik ki: Vay sana, mektubunuzda ne var?

Dedi: Halife akşama sabit ve dertli oldu (yani ağır hasta).

Yer sarsıldı ya da bizimle sarsılacak gibi oldu... sanki köşelerinden gözler sökülüp çıkarıldı.

Evin kapısına vardığımızda kapı çarpılıyordu... Remle'nin sesinden kalp ürperip parçalandı.

Nefsi hep şereften şerefe yükselen kimsenin... o nefsin takdirleri de düşmeye yaklaşır.

İbn Hind (Muâviye) göçtü, ardından şeref de göçtü peşinden... ikisi birlikte bir arada yaşarlardı.

Parlak, aydın yüzlü, onunla yağmur istenirdi... insanlar akıllarından vazgeçirilmek istense bile o direnirdi.

Ve umursamam, canları alındığında... onlardan kimi çölde öldü, kimi topal kaldı diye.

Sonra Yezîd halka hutbe verdi ve şöyle dedi: "Muâviye, Allah'ın kullarından bir kuldu; Allah ona nimet verdi, sonra onu kendine aldı. O, kendisinden sonra gelenden hayırlı, kendisinden öncekinden ise aşağıdaydı. Onu Allah katında temize çıkarmam, O onu daha iyi bilir. Onu affederse rahmetiyledir, cezalandırırsa günahı sebebiyledir. Ondan sonra bu işi ben üstlendim; geçmiş bir talepten dolayı üzülmeyeceğim, bir kusurdan dolayı özür de dilemeyeceğim. Allah bir şey dilerse olur. Allah'ı zikredin ve O'ndan bağışlanma dileyin."

Ebu'l-Verd el-Anberî, Muâviye'yi şöyle mersiye ederek anlattı:

Haberiniz olsun, Muâviye b. Harb'in ölüm haberini veriyorum... helal ayı, haram aya duyurdu onun ölümünü.

Her yoldan hızlı develer haber verdi ölümünü... yularlarına boyun eğmiş, oklar gibi.

İşte şu yıldızlar, dilsiz olsalar da... Şamlı Muâviye için ağlıyorlar.

Eymen b. Hureym de şöyle dedi:

Zamanın felaketi, Harb ailesinin kadınlarına vurdu... öyle bir kader ki onlar için dona kaldılar.

Siyah saçlarını beyaza çevirdi... beyaz yüzlerini de karaya çevirdi.

Şayet Hind'in ve Remle'nin ağlayışına şahit olsaydın... yanaklarını dövdükleri zaman,

Yaralı, feryat eden bir matem tutucunun ağlayışı gibi ağlardın... zamanın, tek evladını kaybettiği için.

6747- Dedi ki: Bize Muhammed b. Ömer haber verdi, dedi ki: Bana Yahyâ b. Saîd b. Dînâr es-Sa'dî, babasından naklen anlattı, dedi ki: Muâviye, altmış senesi Recep ayının ortasına denk gelen Perşembe gecesi vefat etti; o gün yetmiş sekiz yaşındaydı.

6748- Dedi ki: Bize Alî b. Muhammed, Ebû Muhammed el-Kureşî'den