(الذين أطلقوا من غير فداء) :

(Fidyesiz Serbest Bırakılanlar)

İbn İshak dedi ki: Fidyesiz olarak lütfen serbest bırakılan esirlerden bize isimleri bildirilenler şunlardı:

Abdüşşems b. Abdimenaf oğullarından: Ebu'l-As b. Rebi b. Abdiluzza b. Abdüşşems. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem, kızı Zeyneb'in onun fidyesini göndermesinden sonra kendisini serbest bıraktı.

Mahzum oğullarından (b. Yakaza): Muttalib b. Hantab b. Haris b. Ubeyde b. Ömer b. Mahzum. Bu, Haris b. Hazrec oğullarından birinin elindeydi; onu ellerinde bırakıp serbest kalmasına izin verdiler, o da kavmine katıldı.

İbn Hişam dedi ki: Onu, Neccar oğullarının kardeşi Ebu Eyyub (el-Ensari) Halid b. Zeyd esir almıştı.

İbn İshak dedi ki: Ve Vasıfi b. Ebu Rifaa b. Abid b. Abdullah b. Ömer b. Mahzum, arkadaşlarının elinde bırakıldı. Fidyesi için kimse gelmeyince, kendilerine fidyesini göndereceğine dair ondan söz aldılar ve serbest bıraktılar. Fakat o, verdiği sözlerden hiçbirini yerine getirmedi. Bunun üzerine Hassan b. Sabit şöyle dedi:

"Vasıfi, ahdine vefa gösterecek biri değildi; bazı su kaynaklarında çaresiz kalan tilkinin ardı gibiydi."

İbn Hişam dedi ki: Bu beyit, onun bir dizi şiirinden bir tanesidir.

İbn İshak dedi ki: Ve Ebu Azze, Amr b. Abdullah b. Osman b. Üheyb b. Huzafe b. Cumah. Muhtaç biriydi, kızları vardı. Resulullah sallallahu aleyhi ve selleme şöyle dedi: "Ya Resulallah, malımın ne durumda olduğunu bilirsin; ben muhtaç bir kişiyim, üstelik aile yükü de var. Bana lütfet." Bunun üzerine Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem onu serbest bıraktı, fakat ondan kendisine karşı hiç kimseyle işbirliği yapmayacağına dair söz aldı. Ebu Azze bu konuda Resulullah sallallahu aleyhi ve sellemi öven ve kavmi içindeki üstünlüğünü anlatan şu şiiri söyledi:

"Benden Resul Muhammed'e ulaştır ki, sen haksın ve Yüce Hükümdar övgüye layıktır.

Sen hakka ve hidayete çağıran bir kişisin; Yüce Allah senin üzerine şahittir.

Sen aramızda öyle bir makama konuldun ki, onun kolay ve zor basamakları vardır.

Kim seninle savaşırsa gerçekten bedbaht bir savaşçıdır; kim de seninle barış yaparsa mutludur.

Fakat Bedir'i ve ehlini andığımda, içimde hüzün ve çaresizlik depreşir."