(شعر ابن الزبعرى في الرد على أبي بكر) :

(İbn Zibara'nın Ebu Bekir'e Verdiği Cevabın Şiiri)

Abdullah İbn Zibara es-Sehmî ona cevap verip şöyle dedi:

Yoksa taş yığınları arasında ıssız kalmış bir yurdun izinden mi ağladım, gözyaşı durmaksızın akan bir gözle?

Günlerin ve zamanın tamamı acayiptir, geçmişinden ve yeni olanından şaşılacak şeyleri vardır.

Bize gelen öfkeli bir orduya, savaşta İbn Haris diye anılan Ubeyde kumanda ediyordu,

Mekke'de ibadet edilen putları terk edelim diye geldiler; oysa onlar kerim bir mirasçının mirasıydı.

Onlarla kızıl mızraklarla ve tozun içinde soluyan asil atlarla karşılaştığımızda,

Ve sırtlarında tuz gibi parlayan kılıçlarla, aslanlar gibi saldıran yiğitlerin elinde,

Meyledenin eğriliğini doğrulttuk ve öcü hemen, geciktirmeden aldık.

Şiddetli bir korku ve heybetle geri çekildiler, kendilerine ait olan iş onları hayrete düşürdü, gecikmiş bir iş oldu.

Eğer bunu yapmasalardı, dul kadınlar ve hayızlı olsun temiz olsun kadınlar ağlayıp yas tutardı.

Ve öldürülenler geride bırakıldı; onlardan ya haberdar olan bir bilen, ya da araştırmayan gafil biri bahseder.

Ebu Bekir'e ulaştır, senin yanında olan bir mesajı: Sen Fihr'in (Kureyş'in) şereflerinden uzak duracak biri değilsin.

Benden ağır bir yemin gerekmedikçe, yeminimi bozmadan savaşı yeniden başlatırım.

İbn Hişam der ki: Bunlardan bir beyti bıraktık ve şiir ilmi ehlinin çoğu bu kasideyi İbn Zibara'ya ait olarak kabul etmemektedir.