(طمع المشركين في الرسول بعد وفاة أبي طالب وخديجة) :

(Ebu Talib ve Hatice'nin vefatından sonra müşriklerin Rasulullah'a karşı cüretlenmesi):

İbn İshak dedi ki: Sonra Hatice bint Huveylid ile Ebu Talib aynı yılda vefat ettiler. Böylece Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e musibetler peş peşe geldi; Hatice'nin ölümüyle -ki o İslam üzerinde kendisine sadık bir yardımcıydı, dertlerini ona açardı- ve amcası Ebu Talib'in ölümüyle -ki o, işinde kendisine destek ve kalkan, kavmine karşı sığınak ve yardımcıydı. Bu, Medine'ye hicretinden üç yıl önce olmuştu.

Ebu Talib vefat edince, Kureyş, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e, Ebu Talib hayattayken hiç ummadıkları eziyetleri yapmaya başladı. Hatta Kureyş'in sefihlerinden biri onun yolunu kesip başına toprak saçtı.

İbn İshak dedi ki: Bana Hişam b. Urve, babası Urve b. Zübeyr'den rivayet etti, dedi ki: O sefih, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in başına o toprağı saçınca, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem başında toprak olduğu halde evine girdi. Kızlarından biri kalkıp ağlayarak üzerindeki toprağı yıkamaya başladı, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem de ona şöyle diyordu:

"Ağlama kızım, şüphesiz Allah babanı koruyacaktır." Ve arada şöyle diyordu: "Ebu Talib ölene kadar Kureyş benden hoşlanmadığım hiçbir şey elde edememişti."