(حديث أم عبد الله عن إسلام عمر) :

(Ümmü Abdullah'ın Ömer'in Müslüman oluşuyla ilgili rivayeti)

İbn İshak dedi ki: Bana Abdurrahman b. Haris b. Abdullah b. Ayyaş b. Ebi Rebia, Abdulaziz b. Abdullah b. Amir b. Rebia'dan, o da annesi Ümmü Abdullah bint Ebi Hasme'den şöyle rivayet etti, Ümmü Abdullah dedi ki:

Vallahi Habeşistan toprağına doğru göç hazırlığındaydık, Amir bazı ihtiyaçlarımız için gitmişti. Derken Ömer b. Hattab çıkageldi, tam bineğinin üzerindeyken yanımda durdu -bizden çektiğini çekerdi, bize eziyet ve baskısı vardı- dedi ki: "Demek gidiyorsunuz, ey Ümmü Abdullah!"

Dedim ki: "Evet vallahi, Allah'ın toprağında bir yere çıkacağız. Bize eziyet ettiniz, bize zulmettiniz, ta ki Allah bir çıkış yolu verinceye kadar." Dedi ki, o zaman şöyle dedi: "Allah sizinle beraber olsun." Onda daha önce görmediğim bir yumuşaklık gördüm, sonra dönüp gitti; sanırım bizim çıkışımız onu üzmüştü.

Amir ihtiyacını görüp geldiğinde ona dedim ki: "Ey Ebu Abdullah, keşke Ömer'i biraz önce görseydin, ne kadar yumuşamış ve bize üzülmüştü." Dedi ki: "Onun Müslüman olacağını mı umuyorsun?"

Dedim ki: "Evet." Dedi ki: "Senin gördüğün o kişi, Hattab'ın merkebi Müslüman olmadıkça Müslüman olmaz." Bunu, ondaki katılığı ve sertliği görüp İslam'dan ümidini kestiği için söylemişti.