(نشأته في حجر الرسول صلى الله عليه وسلم وسبب ذلك) :

(Hz. Ali'nin Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in himayesinde yetişmesi ve bunun sebebi)

Allah'ın Ali bin Ebû Tâlib radıyallahu anh'a bahşettiği nimetlerden biri de, İslam'dan önce Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in himayesinde bulunmasıydı.

İbn İshak dedi ki: Bana Abdullah bin Ebî Necîh, Mücahid bin Cebr Ebü'l-Haccâc'dan naklederek anlattı, dedi ki: Allah'ın Ali bin Ebû Tâlib'e olan nimetlerinden ve onun için takdir ettiği ve kendisine irade buyurduğu hayırdan biri şuydu: Kureyş şiddetli bir kıtlığa uğramıştı ve Ebû Tâlib de kalabalık bir aileye sahipti. Bunun üzerine Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, amcası Abbas'a -ki Abbas, Hâşimoğulları'nın en varlıklısıydı- şöyle dedi: "Ey Abbas! Kardeşin Ebû Tâlib'in ailesi kalabalık, insanlar da gördüğün gibi bu kıtlıkla karşı karşıya. Haydi onun yanına gidelim de çocuklarından bir kısmını üzerimize alıp yükünü hafifletelim; ben oğullarından birini alayım, sen de bir tanesini al, böylece ikisini de ondan devralmış oluruz." Abbas: "Olur" dedi. Bunun üzerine ikisi birlikte Ebû Tâlib'e gidip şöyle dediler: "Senin ailenin yükünü hafifletmek istiyoruz, ta ki insanların içinde bulunduğu bu sıkıntı geçinceye kadar." Ebû Tâlib onlara: "Akîl'i bana bırakırsanız, dilediğinizi yapın" dedi. İbn Hişam der ki: Bazı rivayetlerde "Akîl ve Tâlib'i" şeklinde de geçer.

Böylece Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Ali'yi alıp yanına aldı, Abbas da Cafer'i alıp yanına aldı. Ali, Allah tebâreke ve teâlâ onu (Muhammed'i) peygamber olarak gönderinceye kadar Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yanında kaldı. Sonra Ali radıyallahu anh ona tabi oldu, ona iman etti ve onu tasdik etti. Cafer ise Müslüman olup artık ona ihtiyacı kalmayıncaya kadar Abbas'ın yanında kaldı.