(شعر زيد في عتاب زوجته على اتفاقها مع الخطاب في معاكسته) :

İbn İshak dedi ki: Zeyd b. Amr, Mekke'den çıkıp yeryüzünde dolaşarak İbrahim'in -salavatullahi aleyhi- dini olan Hanifliği aramaya kesin karar vermişti. Safiyye bint el-Hadramî ise onun ne zaman çıkmaya hazırlandığını ve bu niyette olduğunu görse, hemen Hattab b. Nüfeyl'e haber verirdi. Hattab b. Nüfeyl, Zeyd'in hem amcası hem de anne bir kardeşiydi ve onu kavminin dinini terk ettiği için kınardı. Hattab, Safiyye'yi Zeyd üzerine gözcü koymuş, "Onun bir işe niyetlendiğini görürsen bana haber ver" demişti. Bunun üzerine Zeyd şöyle dedi:

Beni zillet içinde tutma, ey Safiyye, benim halim de onun halidir.

Ben zillete kapıldığımda, göndericisi zelil devesi olurum.

Krallar kapısına sokulan, açık gediği bulup içine giren biriyim.

Zorlukları, akranı olmadan bile güçlükleri altında bağları kesip atarım.

Zilleti ancak, derisi eskiyip yıprandığında yük devesi tadar.

O ise "ben yumuşak kaburgalarımın darbesiyle asla zelil olmam" der.

Kardeşim, anamın oğlu, sonra amcam Hattab'a gelince, o benimle uyuşmaz.

Bana kötülükle çıkışınca, "cevabı beni yordu" derim ona.

Oysa dilesem, anahtarları ve kapısı elimde olanı söylerdim.