(هربه إلى الشام فرارا من الرسول) :

(Resûl'den kaçarak Şam'a firar etmesi):

Adî b. Hâtim'e gelince, bana ulaştığına göre şöyle derdi: Araplardan hiç kimse Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'i işittiğinde benim kadar şiddetle nefret etmemiştir. Ben şerefli bir adamdım, Hristiyandı, kavmimde mirba' hakkını (ganimetten dörtte bir pay alma hakkı) alarak yürürdüm. Kendi kendime bir dinim olduğunu düşünürdüm ve kavmimde bana yapılan muameleden dolayı bir kral gibiydim. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'i işitince ondan nefret ettim.

Bunun üzerine develerime çobanlık eden Arap bir gulâmıma şöyle dedim: "Babasız kalasın, develerimden bana boyun eğmiş, semiz develer hazırla ve onları bana yakın bir yerde tut. Muhammed'in ordusunun bu topraklara ayak bastığını duyarsan bana haber ver." O da öyle yaptı.

Sonra bir sabah bana geldi ve dedi ki: "Ey Adî, Muhammed'in atlıları seni kuşatsaydı ne yapacaktın, şimdi onu yap. Zira ben sancaklar gördüm, onlar hakkında sordum, bana 'bunlar Muhammed'in ordularıdır' dediler."

Adî der ki: Ben de "develerimi bana yaklaştır" dedim, o da yaklaştırdı. Ailemi ve çocuklarımı yükleyip yola koyuldum. Sonra dedim ki: "Şam'daki Hristiyan din kardeşlerime katılayım." Bunun üzerine Cevşiyye yolunu tuttum -İbn Hişam'a göre Havşiyye da denir- ve Hâtim'in bir kızını yurtta bırakarak Şam'a vardığımda orada yerleşip kaldım.