(شعر أبي سفيان في الاعتذار عما كان فيه قبل إسلامه) :

(Ebu Süfyan'ın Müslüman olmadan önceki tutumundan dolayı özür dileyen şiiri)

Ebu Süfyan b. Haris, Müslüman oluşunda söylediği şu şiirini okudu ve geçmişte yaptıklarından ötürü özür diledi:

"Yemin olsun ki ben, Lat'ın atlıları Muhammed'in atlılarına galip gelsin diye bir gün sancak taşırken,

gecesi kararmış, şaşkın bir yolcu gibiydim. İşte şimdi doğru yola erip hidayete kavuştuğum zamandır.

Beni kendi nefsimden başka biri hidayete erdirdi ve Allah'la birlikte, her kovduğunda beni de kovan biri bana ulaştı.

Muhammed'den olabildiğince uzaklaşır, kaçınırdım; oysa (nesebim olmasa da) Muhammed'e mensup sayılırım.

Onlar kimdir, kendi arzularına uymayanı bırakmayanlar? Görüş sahibi biri olsa da onu kınar, kusurlu bulurlar.

Onları hoşnut etmek isterdim, ama her toplantıda hidayete ermedikçe o topluluğa yaltaklanan biri değilim.

Sakîf'e söyle, onlarla savaşmak istemiyorum; şu Sakîf'e de ki: Başkasını tehdit et.

Ben Âmir'e zarar veren orduda değildim; bu, ne dilimden ne de elimden kaynaklandı.

Onlar uzak diyarlardan gelen kabilelerdi, Sihâm ve Serded taraflarından gelen yabancı topluluklardı."

İbn Hişam der ki: Bir rivayette şöyle geçer: "Beni hakka yöneltti, her kovduğunda beni de kovan biri."

İbn İshak der ki: Rivayet ederler ki, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e "Allah'la birlikte, her kovduğunda beni de kovan biri bana ulaştı" beytini okuduğunda, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem eliyle göğsüne vurdu ve "Beni her kovduğunda kovan sensin" buyurdu.