(ارتجاز ابن الأكوع ودعاء الرسول له واستشهاده) :

(İbnü'l-Ekva'ın recez söylemesi, Resulullah'ın ona duası ve şehadeti)

İbn İshak dedi ki: Muhammed bin İbrahim bin Haris et-Teymî bana Ebu'l-Heysem bin Nasr bin Dehr el-Eslemî'den rivayet etti ki, babası kendisine şunu anlatmıştır: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'i, Hayber'e giderken Amir bin el-Ekva'a -ki bu, Seleme bin Amr bin el-Ekva'ın amcasıdır ve el-Ekva'ın asıl adı Sinan idi- şöyle derken işitmiştir: "İn ey İbnü'l-Ekva', bize kendi (şiirlerin)den bir şeyler söyle."

Bunun üzerine Amir inip Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in önünde recez söylemeye başladı ve şöyle dedi:

"Vallahi, Allah olmasaydı biz doğru yolu bulamazdık, ne sadaka verirdik ne namaz kılardık. Bize karşı azgınlık edenlere karşı, eğer bir fitne isterlerse, biz buna karşı direniriz. Üzerimize sekinet (huzur ve sükûnet) indir, karşılaştığımızda ayaklarımızı sabit kıl."

Bunun üzerine Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem: "Allah sana rahmet etsin" buyurdu. Ömer bin Hattab da: "Vallahi vacip oldu, ey Allah'ın Resulü! Keşke bizi ondan biraz daha faydalandırsaydın!" dedi.

Amir, Hayber günü şehid olarak öldürüldü. Bana ulaştığına göre, öldürülmesi şöyle olmuştu: Savaşırken kılıcı kendisine geri döndü ve ona ağır bir yara verdi, o da bundan dolayı vefat etti. Müslümanlar onun durumunda tereddüde düşmüşler ve "Onu ancak kendi silahı öldürdü" demişlerdi. Nihayet yeğeni Seleme bin Amr bin el-Ekva', Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e bu konuyu sordu ve insanların söylediklerini kendisine bildirdi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem: "O gerçekten şehiddir" buyurdu ve onun cenaze namazını kıldı; Müslümanlar da onun namazını kıldılar.