(مرور ابن المعطل بها واحتماله إياها على بعيره) :

(İbn Muattal'ın onun yanından geçmesi ve onu devesine bindirmesi)

Aişe dedi ki: Cilbabıma sarınıp yerimde yattım. Biliyordum ki kaybolduğum fark edilirse yanıma geri dönülecekti. Dedi ki: Vallahi ben öylece yatarken Safvan b. Muattal es-Sülemî yanımdan geçti. O, bir ihtiyacından dolayı ordudan geride kalmıştı ve gece halkla birlikte konaklamamıştı. Karaltımı görünce yaklaştı ve tam yanımda durdu. O beni, üzerimize hicab (örtünme emri) inmeden önce görmüştü. Beni görünce: "İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn! Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin zevcesi!" dedi. Ben elbiselerime sarınmış haldeydim. Dedi ki: "Seni geride ne bıraktı, Allah sana merhamet etsin?" Ben ona hiçbir söz söylemedim. Sonra deveyi yaklaştırdı ve: "Bin, ben senden geride duracağım" dedi. Bindim, o da devenin başından tutup hızla yürüyerek halkı aramaya koyuldu. Vallahi, halka yetişemedik, sabah oluncaya kadar da yokluğum fark edilmedi. İnsanlar konaklayıp yerleştiklerinde, o adam beni yederek çıkageldi. İşte o zaman, ifk ehli söyleyeceklerini söylediler ve ordu çalkalandı. Vallahi ben bundan hiçbir şey bilmiyordum.