(شعر قتيلة بنت الحارث) :

(Kutayle bint el-Haris'in Şiiri):

İbn İshak dedi ki: Nadr b. Haris'in kız kardeşi Kutayle bint el-Haris, onun için ağlayarak şöyle dedi:

Ey binici, şüphesiz Üseyl (denilen yer) beşinci sabahın konak yeridir, sen de doğru yolu bulasın.

Onunla bir ölüye şu selamı ulaştır ki, asil develer o selamı taşırken hâlâ çırpınıp durmaktadır,

Benden sanadır, dökülen gözyaşlarıyla birlikte; bir kısmı sel gibi akar, bir kısmı da boğazımda düğümlenir.

Nadr, ona seslensem beni işitir mi acaba? Yoksa konuşamayan bir ölü nasıl işitebilir ki?

Ey Muhammed! Ey kavmi içinde soyu şerefli bir kadından ve asaleti köklü bir aygırdan gelen en hayırlı nesil!

Bağışlasaydın sana ne zararı olurdu? Nice kere öfkeli ve kızgın olan yiğit de bağışlar bazen.

Yahut fidye kabul etseydin, o zaman verilecek fidyenin en değerlisiyle ödenirdi elbette.

Nadr, esir alınanlar içinde akrabalık bakımından (sana) en yakın olandır; eğer serbest bırakılacak biri varsa, buna en layık olan da odur.

Babasının oğullarının kılıçları onu didik didik ederken, orada nice rahimler parçalanıp durdu, Allah'ı düşünsünler.

Yorgun argın, bağlı bir esir gibi zincir sürüyerek, sabırla ölüme sürüklendi, tutsak ve bağlanmış halde.

İbn Hişam dedi ki: Denilir ki -Allah en iyisini bilir- Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem bu şiir kendisine ulaştığında şöyle demiştir: "Bu şiir bana onu öldürmeden önce ulaşmış olsaydı, onu bağışlardım."