$ 1124- عقبة بن نافع (3/3)

1124- Ukbe b. Nâfi' (3/3)

Ondan (rivayet edilmiştir); dedik ki (ona): Bu geceyi ancak senin yüzünden uykusuz geçirdik.

Dedi ki: Ben Mut'im b. Adî'nin kölesiydim, sonra Cübeyr b. Mut'im beni miras aldı. İnsanlar Uhud'a çıktıklarında beni çağırdı ve dedi ki: Bedir günü Hamza'nın öldürdüğü Tuayme b. Adî'nin öldürülüşünü gördün; kadınlarımız bugüne kadar hâlâ şiddetli bir hüzün içindedir. Eğer Hamza'yı öldürürsen sen hürsün.

Dedi ki: Ben de mızraklarımla birlikte insanlarla çıktım. Hind bint Utbe'nin yanından geçerdim, o da bana derdi ki: "Haydi ey Ebû Desime, şifa bul ve şifa ver (intikamını al)." Uhud'a vardığımızda baktım ki Hamza insanların önünde gidiyor, önüne geleni kırıp geçiriyordu. Beni bir ağacın altına pusuya yatmış hâlde gördü, bana doğru yöneldi. Derken Süba' el-Huzâî onun önüne çıktı, Hamza da ona doğru yöneldi ve dedi ki: "Sen de mi, ey (kadınların) sünnetçisi oğlu, bize karşı çokça (düşmanlık) edenlerdensin, gel bana."

Dedi ki: Sonra Hamza -Allah ona rahmet etsin- ona doğru ilerledi, onu kaldırdı, öyle ki bacaklarının parıltısını gördüm, sonra onu yere çaldı, sonra öldürdü. Ardından hızla bana doğru yöneldi, derken önüne bir hendek çıktı ve içine düştü. Ben de mızrağımla onu vurdum, göbeğinin altındaki karın kısmına isabet etti, öyle ki iki bacağının arasından çıktı ve onu öldürdüm.

Hind bint Utbe'ye haber verdiler, ben de ona (durumu) bildirdim. O da bana ziynetlerini ve elbiselerini verdi. Bacaklarında Zafâr akiğinden yapılmış iki halhal, gümüşten iki bilezik ve gümüş yüzükler vardı, ayak parmaklarında da (yüzükler) vardı; bunların hepsini bana verdi.

Müseylime'ye gelince: Ölüm bahçesine girdik. Onu görünce mızrağımla vurdum, Ensardan bir adam da onu kılıçla vurdu. Rabbimiz daha iyi bilir hangimiz onu öldürdüğünü, ancak manastırın üstünde bir kadının şöyle bağırdığını işittim: "Onu Habeşli köle öldürdü."

Ubeydullah b. Adî dedi ki: Ben de dedim ki: Beni tanıyor musun? Dedi ki: Bakışını benden kaçırdı; bu, bakmasının (nedenini) taşıdığını gösteriyordu. Bunun üzerine İbn Adî b. el-Hıyâr dedi ki: Peki ya Âtike bint Ebi'l-Îs'e (ne dersin)? Dedim ki: Evet (tanırım). Dedi ki: Vallahi seninle görüşmeyeli, annen seni beşiğinde emzirirken taşıdığından beri hiç aramız kesilmemiştir; bacaklarının parıltısına o zaman baktığım gibi, şimdi de bakıyor gibiyim.