(صفوان يحرضه على قتل الرسول) :

(Safvân onu Resûlullah'ı öldürmeye kışkırtıyor):

İbn İshak dedi ki: Muhammed b. Cafer b. Zübeyr bana rivayet etti, o da Urve b. Zübeyr'den naklen dedi ki:

Bedir'de Kureyş'in uğradığı felaketten kısa bir süre sonra Umeyr b. Vehb el-Cümahî, Hicr'de Safvân b. Ümeyye ile birlikte oturdu. Umeyr b. Vehb, Kureyş şeytanlarından biriydi ve Mekke'de iken Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile ashabına eziyet edenlerden olup, onlar da ondan çok cefa görürlerdi. Oğlu Vehb b. Umeyr ise Bedir esirleri arasındaydı.

İbn Hişam dedi ki: Onu Züreyk oğullarından Rifâa b. Râfi esir almıştı.

İbn İshak dedi ki: Muhammed b. Cafer b. Zübeyr bana rivayet etti, o da Urve b. Zübeyr'den naklen dedi ki:

Kuyu ashabını ve onların uğradığı felaketi anınca, Safvân şöyle dedi: "Vallahi onlardan sonra yaşamakta hiçbir hayır yok." Umeyr ona dedi ki: "Vallahi doğru söyledin. Andolsun ki üzerimde ödeyemeyeceğim bir borç ve benden sonra zayi olmasından korktuğum bir ailem olmasaydı, Muhammed'e gidip onu öldürünceye kadar uğraşırdım. Zaten onlara karşı bir bahanem de var: Oğlum onların elinde esir."

Bunun üzerine Safvân fırsatı ganimet bilip dedi ki: "Borcun bana ait, ben onu senin adına öderim. Ailen de benim ailemle birlikte olsun, onlar yaşadıkça ben onlara bakarım; hiçbir şey beni bundan alıkoymaz, onları asla ihtiyaç içinde bırakmam." Umeyr ona dedi ki: "Öyleyse benim ve senin bu işini gizli tut." Safvân da "Öyle yaparım" dedi.