(تغرير أبي جهل والحارث بعياش) :

(Ebu Cehil ve Hâris'in Ayyaş'ı Kandırması):

Medine'ye vardığımızda Kuba'da Benî Amr b. Avf'ın yanına indik. Ebu Cehil b. Hişam ile Hâris b. Hişam, Ayyaş b. Ebî Rabîa'nın yanına gittiler -ki o ikisinin hem amcaoğlu hem de anne bir kardeşiydi- ve Medine'ye, bize kadar geldiler. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem o sırada Mekke'deydi. Onunla konuştular ve dediler ki: "Annen, seni görmedikçe saçına tarak değdirmemeye ve seni görmedikçe güneşten gölgelenmemeye yemin etti." Bu sözlerle ona acıdılar.

Ben ona dedim ki: "Ey Ayyaş, vallahi bu adamlar seni ancak dininden döndürmek için istiyorlar, onlardan sakın. Vallahi anneni bit rahatsız etse taranırdı, Mekke'nin sıcağı ona ağır gelse gölgelenirdi." O dedi ki: "Annemin yeminini yerine getireceğim, ayrıca orada bir malım var, onu da alırım."

Ben dedim ki: "Vallahi biliyorsun ki ben Kureyş'in en malca zengin olanlarındanım, malımın yarısı senin olsun, yeter ki onlarla gitme." Ama o, onlarla çıkmaktan başka bir şeye razı olmadı. O bunda ısrar edince ona dedim ki: "Madem yaptığını yaptın, şu devemi al, çünkü o soylu ve uysal bir devedir, sırtından ayrılma; onlardan bir kuşku duyarsan üzerinde kaç kurtul."

Bunun üzerine o deveyle birlikte onlarla yola çıktı. Yolun bir yerine vardıklarında Ebu Cehil ona dedi ki: "Ey kardeşimin oğlu, vallahi şu devem yorgunluktan kabalaştı, bana şu deveni verip nöbetleşe binmez misin?" O da "olur" dedi. Devesini çöktürdü, onlar da çöktürdüler ki üzerine geçsin. Yere indiklerinde ona saldırdılar, onu bağlayıp sıkıca sardılar, sonra onu Mekke'ye götürdüler ve onu fitneye düşürdüler, o da fitneye düştü (dininden döndü).

İbn İshak dedi ki: Bana Ayyaş b. Ebî Rabîa'nın ailesinden biri şöyle anlattı: Onu Mekke'ye götürdüklerinde gündüz vakti bağlı olarak götürdüler, sonra dediler ki: "Ey Mekke halkı, akılsızlarınıza böyle yapın, bizim şu akılsızımıza yaptığımız gibi."