(سبب خروج أبي بكر من جوار ابن الدغنة) :

(Ebu Bekir'in İbn Dağine'nin himayesinden çıkma sebebi):

(Aişe) dedi ki: Ebu Bekir'in evinin kapısı yanında, Beni Cumah mahallesinde bir mescidi vardı, orada namaz kılardı. İnce kalpli bir adamdı, Kur'an okuduğunda ağlardı. Dedi ki: Çocuklar, köleler ve kadınlar onun başına toplanır, gördükleri hâlinden hayrete düşerlerdi. Dedi ki: Kureyş'ten bazı adamlar İbn Dağine'ye gidip şöyle dediler: "Ey İbn Dağine, sen bu adamı bize eziyet etmesin diye himayene almadın! Bu adam namaz kılıp Muhammed'in getirdiğini okuduğunda inceleşip ağlıyor, üstelik heybetli ve etkileyici bir hâli var. Biz çocuklarımızın, kadınlarımızın ve zayıflarımızın fitneye düşmesinden korkuyoruz. Ona git, evine çekilmesini söyle, orada dilediğini yapsın."

Dedi ki: İbn Dağine ona gidip şöyle dedi: "Ey Ebu Bekir, ben seni kavmine eziyet edesin diye himayeme almadım. Onlar senin bulunduğun hâlden hoşlanmadılar ve bundan rahatsız oldular. Evine çekil, orada dilediğini yap." Ebu Bekir dedi ki: "Senin himayeni sana geri verip Allah'ın himayesiyle mi yetineyim?" İbn Dağine dedi ki: "Öyleyse himayemi bana geri ver." Ebu Bekir dedi ki: "Onu sana geri verdim."

Dedi ki: İbn Dağine kalkıp şöyle dedi: "Ey Kureyş topluluğu! Ebu Kuhâfe'nin oğlu himayemi bana geri verdi, artık arkadaşınızla aranızdaki iş size kalmıştır."

İbn İshak dedi ki: Bana Abdurrahman b. Kasım, babası Kasım b. Muhammed'den rivayet etti, dedi ki: Kureyş'in beyinsizlerinden biri, Kâbe'ye doğru giderken Ebu Bekir'e rastladı ve başına toprak saçtı. Dedi ki: Bu sırada Velid b. Muğîre veya Âs b. Vâil, Ebu Bekir'in yanından geçti. Ebu Bekir dedi ki: "Şu beyinsizin yaptığına bakmıyor musun?" O da dedi ki: "Bunu kendi başına sen getirdin."

Dedi ki: (Ebu Bekir) şöyle diyordu: "Ey Rabbim, sen ne kadar halîmsin! Ey Rabbim, sen ne kadar halîmsin! Ey Rabbim, sen ne kadar halîmsin!"