(ما كان يلقاه بلال بعد إسلامه، وما فعله أبو بكر في تخليصه) :

Bilal, Ebu Bekir'in -Allah ikisinden de razı olsun- kölesi olup Cümah oğullarından bazılarının idi; onların içinde doğup büyümüştü. O, Bilal bin Rabah'tır, annesinin adı Hamame idi. İslam'ında sadık, kalbi tertemiz biriydi.

Ümeyye bin Halef bin Vehb bin Huzafe bin Cümah, öğle sıcağı bastığında onu dışarı çıkarır, Mekke'nin kızgın kumları üzerine sırtüstü yatırır, sonra büyük bir kayanın göğsünün üzerine konulmasını emrederdi. Sonra ona derdi: "Vallahi ölene kadar veya Muhammed'i inkâr edip Lat ile Uzza'ya tapıncaya kadar böyle kalacaksın." Bilal ise bu eziyet içindeyken "Ehad, Ehad" (Bir'dir, Bir'dir) diyordu.

İbn İshak dedi ki: Hişam bin Urve, babasından bana rivayet etti, dedi ki: Varaka bin Nevfel, Bilal bu şekilde işkence görürken "Ehad, Ehad" derken yanından geçerdi ve ona "Ehad, Ehad, vallahi öyle ey Bilal" derdi. Sonra Ümeyye bin Halef'e ve Cümah oğullarından ona bunu yapan diğerlerine dönüp derdi ki: "Allah'a yemin ederim, eğer onu bu hal üzere öldürürseniz, onu kesinlikle bir mübarek (hatıra) edinirim."

Nihayet bir gün Ebu Bekir es-Sıddîk (İbn Ebî Kuhâfe) -Allah ondan razı olsun- oradan geçerken, onlar Bilal'e bunu yapıyorlardı -Ebu Bekir'in evi Cümah oğulları arasındaydı- Ümeyye bin Halef'e dedi ki: "Bu zavallı hakkında Allah'tan korkmuyor musun? Ne zamana kadar böyle devam edecek?" Ümeyye dedi ki: "Onu bozan sensin, öyleyse gördüğün bu halden onu kurtar." Ebu Bekir dedi ki: "Yaparım. Yanımda ondan daha güçlü, daha dayanıklı, senin dinine bağlı siyahi bir köle var, onu sana onun karşılığında veririm." Ümeyye dedi ki: "Kabul ettim." Ebu Bekir de "O senindir" dedi.

Böylece Ebu Bekir es-Sıddîk -Allah ondan razı olsun- o kölesini ona verdi ve Bilal'i aldı, sonra onu azat etti.