(بقية حديث مقتل أبي عامر) :

(Ebu Amir'in öldürülüşü hadisinin devamı):

İbn Hişam dedi ki: Şiir ve rivayet konusunda güvendiğim ilim ehlinden biri bana şöyle rivayet etti: Ebu Amir el-Eş'ari, Evtâs günü müşriklerden on kardeşle karşılaştı. Onlardan biri saldırdı, Ebu Amir de ona hücum etti; onu İslam'a davet ederek "Allahım, şahit ol!" diyordu. Ebu Amir onu öldürdü. Sonra bir başkası saldırdı, Ebu Amir yine hücum etti, onu İslam'a davet ederek "Allahım, şahit ol!" diyordu, onu da öldürdü. Böylece birer birer saldırmaya başladılar, Ebu Amir de hücum edip aynı sözü söylüyordu; ta ki dokuzunu öldürdü, onuncusu kaldı. O da Ebu Amir'e saldırdı, Ebu Amir de ona hücum etti, onu İslam'a davet ederek "Allahım, şahit ol!" dedi. Adam ise "Allahım, aleyhime şahit olma!" dedi. Bunun üzerine Ebu Amir ondan elini çekti, adam da kurtuldu. Sonra İslam'a girdi ve İslam'ı güzel oldu. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem onu her gördüğünde "İşte bu, Ebu Amir'in kaçırdığıdır" derdi.

Ebu Amir'i, Cüşem bin Muaviye oğullarından iki kardeş, Alâ ve Evfâ bin Haris, ok attılar. Birinin oku kalbine, diğerininki dizine isabet etti ve onu öldürdüler. Sonra insanların başına Ebu Musa el-Eş'ari geçti, onlara hücum edip ikisini de öldürdü. Bunun üzerine Cüşem bin Muaviye oğullarından bir adam, ikisi için şu mersiyeyi söyledi:

"Gerçek musibet, Alâ ile Evfâ'nın birlikte ve desteksiz öldürülmesidir.

İkisi de Ebu Amir'i öldürenlerdi; oysa o Erbed gibi bir yiğitti.

İkisi onu savaş meydanında bırakıp gittiler, sanki üzerinde kırmızı bir elbise vardı (kanına bulanmıştı).

İnsanlar arasında bu ikisi gibisini görmedin; ne ayakları sürçerdi, ne de elleri şaşırırdı atışta."