(شعر تميم في الاعتذار من فراره عن منبه) :

(Temim'in Münebbih'ten kaçışına dair özür şiiri):

Nüfâse oğullarının geldiğini gördüğümde... her geçidi ve engeli aşarak,

Sahra ve Rezn'i, onlardan başka Arap yoktu... her hızlı ve çevik atı sürerek,

Ve aramızdaki eski bir kan davasını hatırladım... geçmiş çağların derinliklerinden kalma,

Onların tarafından ölümün kokusunu duydum... ve keskin kılıcın darbesinden korktum,

Ve bildim ki kimi yakalarlarsa bırakırlar... akbabalara et, kargalara leş olarak,

Ayağı sürçmekten korkmadığım bir bacağı doğrulttum... ve sırtımdan elbiselerimi çıplaklığa attım,

Ve kurtuldum, öyle bir kurtuluşla ki ne yaban eşeği erişebilir... ne de kalçaları sıkı, çevik yaban öküzü,

Kınasın beni kim isterse, eğer orada olsaydı, onun kınaması olurdu... deve dudaklarını ıslatmayan bir idrar gibi (değersiz),

Kavim daha iyi bilir, Münebbih'i ne sebeple bıraktığımı... gönül hoşluğuyla mı bırakmadığımı, arkadaşlarıma sor.

İbn Hişam dedi ki: Bu şiir Habib b. Abdullah el-A'lem el-Huzelî'ye de isnad edilir. Beyit:

"Ve aramızdaki eski bir kan davasını hatırladım"

Ebu Ubeyde'den rivayet edilmiştir. "Hınâb" kelimesi ve "kalçaları sıkı, çevik yaban öküzü" ifadesi de yine ondan (Ebu Ubeyde'den) rivayet edilmiştir.