(الرسول وبشر بن سفيان) :

(Rasûlullah ve Bişr b. Süfyan)

Zührî dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem yola çıktı, Usfân'a vardığında Bişr b. Süfyan el-Ka'bî -İbn Hişam der ki: Busr diye de söylenir- kendisiyle karşılaştı ve dedi ki: Ey Allah'ın Rasûlü, işte Kureyş, senin yola çıktığını duydu; yavrulu develerini de yanlarına alarak çıktılar, kaplan derileri giydiler ve Zû Tuvâ'ya indiler; Allah'a ahd ediyorlar ki seni oraya asla sokmayacaklar. İşte Halid b. Velid de atlılarıyla birlikte Kurâu'l-Gamîm'e kadar ilerlemiş bulunuyor.

Bunun üzerine Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle dedi: Yazıklar olsun Kureyş'e! Savaş onları gerçekten yiyip bitirdi. Beni sair Araplarla baş başa bıraksalar ne kaybederler ki? Eğer onlar bana galip gelirlerse istedikleri olmuş olur; eğer Allah beni onlara üstün kılarsa Müslümanlığa toplu halde girerler; eğer bunu yapmazlarsa, güçleri hâlâ yerindeyken savaşırlar. Kureyş ne zannediyor bilmiyorum. Allah'a yemin olsun ki, Allah'ın beni kendisiyle gönderdiği bu dâvâ uğrunda cihad etmeye devam edeceğim, ta ki Allah onu üstün kılıncaya yahut şu boynum kopuncaya kadar.

Sonra dedi ki: Kim bizi onların bulunduğu yoldan başka bir yoldan çıkarır?