(الرسول وأسيد ومقالة ابن أبي) :

(Resûlullah ve Üseyd ile İbn Übey'in Sözü)

İbn İshak dedi ki: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem yürüyüp yola koyulduğunda, Üseyd b. Hudayr kendisiyle karşılaştı. Ona nübüvvet selamıyla selam verdi, sonra dedi ki: "Ey Allah'ın Nebisi, vallahi öyle tuhaf bir saatte yola çıktın ki, daha önce hiç böyle bir vakitte çıkmamıştın." Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona dedi ki: "Yoksa arkadaşınızın söylediği sana ulaşmadı mı?" Üseyd: "Hangi arkadaş, ey Allah'ın Resûlü?" dedi. Resûlullah: "Abdullah b. Übey" dedi. Üseyd: "Ne demiş?" diye sordu. Resûlullah: "Medine'ye dönerse, en aziz olanın en zelil olanı oradan çıkaracağını iddia etti" dedi. Üseyd dedi ki: "Ey Allah'ın Resûlü, vallahi sen istersen onu oradan sen çıkarırsın. Vallahi zelil olan odur, aziz olan ise sensin." Sonra dedi ki: "Ey Allah'ın Resûlü, ona yumuşak davran. Vallahi Allah bizlere seni gönderdiği zaman, onun kavmi ona taç giydirmek için mücevherler diziyorlardı. O, senin kendisinden bir mülkü söküp aldığını zannediyor."