(جهجاه وسنان وما كان من ابن أبي) :

(Cehcah, Sinan ve İbn Ebî'nin Yaptığı)

Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem o su başındayken, insanların su almak için gelenleri gelmekteydi. Ömer bin Hattab'ın yanında, Gıfar oğullarından kiralık bir hizmetçisi vardı; kendisine Cehcah bin Mes'ud denirdi ve onun atını çekiyordu. Cehcah ile Avf bin Hazrec oğullarının müttefiki olan Cüheyneli Sinan bin Vebr, su başında birbirlerine sıkışıp kavgaya tutuştular. Cüheyneli olan bağırdı: "Ey Ensar topluluğu!" Cehcah da bağırdı: "Ey Muhacirler topluluğu!"

Bunun üzerine Abdullah bin Ubey bin Selûl öfkelendi. Yanında kavminden bir grup vardı; içlerinde henüz yeni yetişmiş bir delikanlı olan Zeyd bin Erkam da bulunuyordu. Abdullah bin Ubey dedi ki: "Demek yaptılar bunu! Bize üstünlük taslıyorlar ve kendi topraklarımızda bize karşı çoğalıyorlar. Vallahi, bizim ile Kureyş'in kaçkınları arasındaki durum, öncekinin dediği gibidir: 'Köpeğini besle de seni yesin.' Vallahi, eğer Medine'ye dönersek, en aziz olan, en aşağı olanı oradan çıkaracaktır."

Sonra yanında bulunan kavmine dönüp şöyle dedi: "İşte kendi elinizle yaptığınız bu! Onları topraklarınıza yerleştirdiniz, mallarınızı onlarla paylaştınız. Vallahi, eğer ellerinizdekini onlardan esirgeseydiniz, yurdunuzdan başka bir yere göç ederlerdi."

Zeyd bin Erkam bunu işitti ve gidip Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e haber verdi. Bu, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem düşmanından (meşguliyetinden) boşaldığı sırada oldu. Zeyd, olanı ona anlattı. Yanında Ömer bin Hattab da bulunuyordu. Ömer dedi ki: "Abbâd bin Bişr'e emret de onu öldürsün." Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona şöyle dedi: "Nasıl olur ya Ömer, insanlar 'Muhammed ashabını öldürüyor' diye konuşurlarken? Hayır, fakat yola çıkılmasını ilan et." Bu ise, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in daha önce hiç yola çıkmadığı bir vakitteydi. Bunun üzerine insanlar yola çıktılar.