(بكاء نساء الأنصار على حمزة) :

(Ensar Kadınlarının Hamza İçin Ağlaması)

İbn İshak dedi ki: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Ensar'ın evlerinden Abdüleşhel ve Zafer oğullarına ait bir eve uğradı. Onların ölüleri üzerine yapılan ağlama ve feryatları işitti. Bunun üzerine Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in gözlerinden yaşlar boşandı ve ağladı, sonra şöyle dedi: "Fakat Hamza'nın ağlayanı yok!" Sa'd b. Muaz ve Üseyd b. Hudayr, Abdüleşhel oğullarının evine döndüklerinde, kadınlarına kuşanmalarını, sonra gidip Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in amcası için ağlamalarını emrettiler.

İbn İshak dedi ki: Bana Hakim b. Hakim, Abbad b. Huneyf'ten, o da Abdüleşhel oğullarından bazı kişilerden rivayet etti ki: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem, kadınların Hamza için ağladığını işitince, onların yanına çıktı; onlar mescidinin kapısında onun için ağlıyorlardı. Şöyle dedi: "Geri dönün, Allah size rahmet etsin, kendinizden fedakarlık göstererek teselli ettiniz."

İbn Hişam dedi ki: O gün feryat etmek (yüksek sesle ağlamak) yasaklandı.

İbn Hişam dedi ki: Bana Ebu Ubeyde rivayet etti ki, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem onların ağlamasını işitince şöyle dedi: "Allah Ensar'a rahmet etsin! Onların gösterdiği teselli, eski (bir gelenek) olmaktan öte gecikmemiştir (yani hemen ve içtenlikle göstermişlerdir). Onlara söyleyin, geri dönsünler."