$ 2207 - عبد الله بن جعفر

عبد الله بن جعفر

عبد الرحمن بن المسور بن مخرمة بن نوفل بن أهيب بن عبد مناف بن زهرة بن كلاب'ın oğlu. Künyesi Ebu Cafer'dir. Annesi, Muhammed bne Abdurrahman bne Mus'ab bne Abdurrahman bne Avf'ın kızı Büreyghe'dir.

عبد الله بن جعفر'ın oğulları şunlardır: Cafer, Mesur ve iki kız evlendirilen. Anneleri, Muhammed bne Haşim bne Mesur bne Muhrime'nin kızı Kesem'dir.

Muhammed bne Ömer anlattı: عبد الله بن جعفر Medine halkından bir kişi idi. Gazveler ve fetva konusunda bilgili idi. Medine'de kadılık görevine tayin edileceği umulmuş, fakat bu görev ona verilmeden öldü. Kısa ve çirkin yüzlü bir adamdı.

Muhammed bne Ömer dedi: İbn Ebi'z-Zinad şöyle söyledi: Medine'den kadı görevinden azledilse veya ölse, insanlar der ki: عبد الله بن جعفر'ı kadı yapalım, çünkü o mükemmel, iffetli ve alimdir. Fakat öldü, bu görev ona verilmeden. Abdurrahman dedi: Bence onu bu görevden, Muhammed bne Abdullah bne Hasan ile birlikte çıkmasından başka bir şey alıkoymadı.

Muhammed bne Ömer anlattı: Onu bir gün Abdullah bne Muhammed bne İmran et-Talhi'ye andığımda, o dedi: Tüm erdemlilik hayalini ortaya koydun.

Muhammed bne Ömer dedi: Bana عبد الله anlattı: Bir gün Kazi Abdullah bne Muhammed bne İmran'ı yanımda çağırttım, henüz bir çocuktu. Bu konuda benim de başıma geleni halk başına gelir, dedim. Ben bu çocukla çağırıldığım mı? Sonra dedim: Vallahi ben onun babasıyla da çağırıldığım, fakat bu yaşa ulaşmamıştım. Böyle durunca bu konu unutuldu.

عبد الله بن جعفر, Muhammed bne Abdullah bne Hasan'ın güvenilir adamlarından idi. Onun ilmini bilirdi. Muhammed gizlice Medine'ye girse, حتى ينزل في منزل عبد الله بن جعفر'a gelir yerleşirdi. Ardından عبد الله kalkar, emîrlerin yanına oturur, onların sözlerini ve haberlerini dinler, Muhammed bne Abdullah hakkında neler konuştukları ve onu aramak için kimler gönderildiğini işitirdi. Sonra عبد الله dönüp tüm bunu Muhammed'e haber verirdi.

Muhammed bne Abdullah çıkınca, عبد الله بن جعفر da onunla çıktı. Muhammed öldürülünce gizlendi ve sürekli gizli kaldı. Tâ ki ona güvenlik sağlandı ve güvenlik verildi. عبد الله بن جعفر dedi: Biz Muhammed bne Abdullah ile çıktık, onun konusu hakkında şüphe içinde değildik, zira bize rivâyet edilenler ve benzetilenlere dayanarak çıktık. Hiç kimse bizi ondan sonra aldatmadı. Böylece çıkışından dolayı pişmanlık gösterirdi.

Muhammed bne Ömer anlattı: Ebu Ömer bne Vakid'in haber haberi gelince, üç gün evde kaldım. Sonra çıktım, işte عبد الله بن جعفر'ı düldüğü üzerinde Hıntap pazarı yanında gördüm. Beni görünce düldüğünü durdurdu ve dedi: Seni benden ne alıkoymakta? Gulâmı Cehder'e sordum: Geldi mi, onu geri mi çevirdim, yoksa yerini bana bildirdin mi diye? Geldi, dedi. Seni benden ne alıkoymakta? Ben cevap verdim: Babamın haber haberi geldi. Bana bir kelime söylemedi, düldüğünü çevirdi geri döndü. Sonra evinden yürüyerek bana taziye söylemeye geldi. Ben dedim: Allah seni korusun, senin bu kadar yürümenin, bu zahmet çekmenin hoşuma gitmez. Dedi: Sana hakkı eda etmek bana zor gelse de, en sevdiğim işi budur. Ebu Bekir binti Mesur'un hadisini işitmedin mi? Ben dedim: Hayır. Dedi: Ebu Bekir binti Mesur bana rivayet etti ki Mesur hastalandığında İbn Abbas öğleden sonra onu ziyarete geldi. Mesur ona dedi: Ey Ebu Abbas, başka bir zamanı seçemez miydin? İbn Abbas cevap verdi: Sana hakkı ada etmek bana zor gelse de, en sevdiğim zamanlar budur.

Muhammed bne Ömer dedi: عبد الله بن جعفر Medine'de öldü, sene 170'de. Bu, Harun'un halife olduğu yıldır. Öldüğü zaman yetmişi aşkın yaşındaydı. Çok hadis nakleder, salih bir adamdı.