$ 1958 - عبد الله بن حسن (1/2)

1958 - Abdullah b. Hasan (1/2)

Hasan b. Ali b. Ebi Talib’in oğludur. Annesi ise Fatıma bint Hüseyin b. Ali b. Ebi Talib’dir.

Abdullah b. Hasan’ın çocukları şunlardır: Ebu Cafer el-Mansur’un halifeliği döneminde Medine’de öldürülen Muhammed; yine Ebu Cafer el-Mansur’un halifeliği döneminde Kufe topraklarındaki Bahamra’da öldürülen İbrahim; Musa b. Abdullah; küçük yaşta vefat eden İdris b. Abdullah el-Ekber; küçük yaşta vefat eden Harun; Fatıma bint Abdullah; Zeyneb bint Abdullah; Rukıyye; Külsüm ve Ümmü Gülsüm. Bütün bu çocukların annesi Ebu Ubeyde b. Abdullah b. Zem’a b. Esved b. Muttalib b. Esed b. Abdiluzza b. Kusayy’ın kızı Hind’dir.

Ayrıca küçük yaşta vefat eden İsa b. Abdullah; Endülüs ve Berberilerin önderi olan İdris el-Asgar b. Abdullah; Davud b. Abdullah. Bu üçünün annesi ise Şair Haris b. Halid b. As b. Hişam b. Mugire’nin oğlu Abdülmelik’in kızı Atike’dir.

Süleyman b. Abdullah ile Deylem Dağı’nın hâkimi olan Yahya b. Abdullah. Bu ikisinin annesi de Rukeyh b. Ebi Ubeyde b. Abdullah b. Zem’a b. Esved b. Muttalib b. Esed’in kızı Karibe’dir.

Dedi ki: Abdullah b. Hasan, Ebu Muhammed künyesiyle anılırdı.

9051 - Abdullah b. Mesleme b. Ka’neb bize Malik b. Enes’ten bildirdi; o şöyle demiştir: Abdullah b. Hasan’ı elbisesini (omuzlarından) salmış bir halde namaz kılarken gördüm.

9052 - Abdülaziz b. Abdullah el-Üveysi bize bildirdi ve dedi ki: İbrahim b. Sa’d bana rivayet edip şöyle dedi: İnsanların belleri kıvrık nalınlar dışında bir şey giymedikleri zamana yetiştim; Abdullah b. Hasan müstesna, çünkü o nalınlarını yuvarlak yaptırırdı.

9053 - Muhammed b. Ömer bize bildirdi ve dedi ki: Abdullah b. Hasan’ın azatlısı Hafs b. Ömer bana bildirip şöyle dedi: Abdullah b. Hasan’ı abdest alırken ve mestlerinin üzerine meshederken gördüm. Ona: "Sen de mi meshediyorsun?" diye sordum. "Evet, Ömer b. el-Hattab da meshetmiştir. Kendisiyle Allah arasına Ömer’i koyan kimse sağlam bir yola tutunmuştur" dedi.

Muhammed b. Ömer dedi ki: Abdullah b. Hasan ibadete düşkün kimselerdendi; şeref, etkileyici bir hitabet, vakar ve keskin bir dile sahipti. Abbasi Devleti’nin kuruluşuna yetişti. Enbar’da Ebu’l-Abbas’ın huzuruna vardı. Ebu’l-Abbas ona oğulları Muhammed ile İbrahim’i sordu. O da: "Çöldeler, yalnız kalmak kendilerine sevdirildi" diye cevap verdi.

Muhammed b. Ömer dedi ki: Hafs b. Ömer bana şöyle anlattı: Abdullah b. Hasan, Enbar’da Ebu’l-Abbas’ın huzuruna geldi. Ebu’l-Abbas ona ikramda bulundu, hediyeler verdi, kendisini yanına yaklaştırıp yakınlık gösterdi ve daha önce hiç kimseye yapmadığı muameleyi yaptı. Geceleri onunla sohbet ederdi. Yine bir gece gece yarısına kadar onunla sohbet etti. Ardından Ebu’l-Abbas mücevher dolu bir sepet getirtip açtı ve: "Vallahi ey Ebu Muhammed, Emevilerin elinde bulunup da bana ulaşan mücevherler bunlardır" dedi. Sonra o mücevherleri onunla bölüştü; yarısını ona verdi, diğer yarısını ise eşi Ümmü Seleme’ye göndererek: "Bu senin yanında emanet olarak kalsın" dedi. Bir müddet daha konuştular. Derken Ebu’l-Abbas’ın uykusu geldi ve başı öne düştü. Bunun üzerine Abdullah b. Hasan şu beyitleri terennüm etmeye başladı:

"Görmedin mi Havşeb’i, faydası Kayle oğullarına kalacak saraylar inşa edip duruyor.

Nuh’un ömrü kadar yaşamayı umuyor, oysa Allah’ın emri her gece kapıyı çalmaktadır."

Dedi ki: Ebu’l-Abbas uyandı ve onun ne söylediğini anladı. "Ey Ebu Muhammed! Sana yaptığım onca iyiliği ve senden hiçbir şeyi esirgemediğimi gördüğün halde benim yanımda böyle şiirler mi okuyorsun?" dedi. Abdullah: "Ey müminlerin emiri! Vallahi bir dil sürçmesiydi, onunla kötü bir şey kastetmedim. Ancak aklıma gelen beyitlerdi, diliyle söyleniverdim. Şayet müminlerin emiri bu kusurumu bağışlamayı uygun görürse lütfetmiş olur" dedi. Ebu’l-Abbas: "Bağışladım" dedi.

Sonra Abdullah Medine’ye döndü. Ebu Cafer halife olunca, Abdullah b. Hasan’ın oğulları Muhammed ve İbrahim’in peşine düşmekte ısrar etti. Onlar ise çölde gizleniyorlardı. Ebu Cafer, Ziyad b. Ubeydullah el-Harisi’ye onları aramasını emretti. Ziyad ise bu meseleyi savsaklıyor, onları bulmak için ciddi bir çaba göstermiyordu. Bunun üzerine Ebu Cafer onu Medine valiliğinden azletti ve yerine Muhammed b. Halid b. Abdullah el-Kasri’yi tayin edip ondan o ikisini aramasını istedi. O da bu meseleyi ağırdan aldı, işi sıkı tutmadı. Hatta bulundukları yeri bildiği halde süvarilerini arama bahanesiyle başka taraflara gönderiyordu. Bu durum Ebu Cafer’in kulağına gidince ona öfkelenip görevden aldı ve yerine Reyah b. Osman b. Hayyan el-Murri’yi tayin ederek iki kaçağı titizlikle aramasını ve bu konuda asla gaflete düşmemesini emretti.

Muhammed b. Ömer dedi ki: Abdurrahman b. Ebi’l-Mevali bana şöyle anlattı: Reyah b. Osman onları aramada işi çok sıkı tuttu, hiç gevşeklik göstermedi ve bu konuda son derece sert davrandı. Öyle ki onlar korkuya kapılıp bir yerden başka bir yere göç etmeye başladılar. Onların bir türlü ele geçmemesi Ebu Cafer’i kederlendirdi. Bunun üzerine Reyah b. Osman’a mektup yazarak babaları Abdullah b. Hasan’ı, kardeşleri Hasan b. Hasan, Davud b. Hasan ve İbrahim b. Hasan’ı, ayrıca anne bir kardeşleri (anneleri Fatıma bint Hüseyin olan) Muhammed b. Abdullah b. Amr b. Osman’ı ve aileden birkaç kişiyi daha yakalamasını, onları sımsıkı bağlayıp kendisine göndermesini ve Rebeze’de huzuruna getirmesini emretti. Ebu Cafer o yıl hac yapmıştı