$ 1450- عبد الرحمن بن عبد

Abdurrahman b. Abdülkāri, ve o Kāre'den bir kişidir. Kāre, Muhlim b. Gālib b. Āiz b. Yis' b. Mulayh b. Hevn b. Huzeyme b. Mudrike b. İlyās b. Mudar'ın evladıdır. Onları Kāre adıyla çağırmalarının sebebi şöyledir: Şiddāh b. Evf el-Liysī onları Kinānelilerin çeşitli kolları arasında dağıtmak istedi. Bunlardan bir adam şöyle söyledi: "Bizi Kāre olarak bırakın, saçağımızı yapıp birbirimizden ayırmayın, yoksa deve kuşunun firarı gibi dağılıp gideriz." Bundan dolayı onlar bu adla Kāre olarak adlandırıldılar. Onlar hakkında bir şair şöyle söyler: "Kāre'ye oku atıp vuran birisine adalet gösterilmiştir." Çünkü onlar okçu idiler. Kāre, Ahābīş'ten sayılır. Ahābīş şunlardır: Hāris b. Abdü Menāt b. Kinānelileri, el-Mustlak (adı Cüzeyme), ve el-Hiyye (adı Āmir) —Sa'd'ın oğulları Huzāelililerden— ve Azl. Azl, ed-Dīş b. Muhlim'in oğludur. Onları Ahābīş adıyla çağırmalarının sebebi şöyle açıklanır: Tahahşşû yani toplanıp birleşmişler. Hepsi birlikte Kureyş'in Benī Bekr'e karşı müttefikleri idiler. Denilir ki: Mekke'den on mil uzakta Habşī denen dağda bir araya gelerek müttefik oldular ve bundan dolayı Ahābīş adını aldılar. Kāre hususiyle Benī Zühre b. Kilāb ile Câhiliye döneminde sağlam bir müttefik oldular, Benī Zühre'den diledikleri gibi nikâh yaptılar; onların çoğunun anaları Benī Zühre'dendir.

Abdurrahman b. Abdülkāri, Ömer'den rivayetler almıştır; ondan Urve b. ez-Zübeyr rivayetler almıştır. Abdurrahman, Medine'de seksen yılında, Abdülmelik b. Mervan'ın hilâfeti döneminde vefat etmiştir; o zaman Ebân b. Osmân b. Affân Medine'nin vâlisi idi. Abdurrahman b. Abdülkāri vefat ettiği gün yetmişsekiz yaşında idi.