صفة العرق

Terin Vasfı

Sonra düşün: yaratılmışların birbirine sokulup toplanmasını, yedi kat göklerin ve yedi kat yerlerin ahalisinden meleklerin, cinlerin, insanların, şeytanların, vahşi hayvanların, yırtıcıların ve kuşların mevkifte nasıl birbirine karıştığını. Güneş onların üzerine doğmuş, hararetı kat kat artmış, önceki hafifliğinden büsbütün değişmiştir. Sonra âlemlerin başlarına kavseyn kadar yaklaştırılır. Artık yeryüzünde âlemlerin Rabbinin gölgesinden başka hiçbir gölge kalmaz. Bu gölgede sığınmak da ancak Allah'a yakın olanlara nasip olur. Kimi arşın gölgesinde sığınmış, kimi güneşin hararetine maruz kalmış, onun sıcaklığıyla eritilmiş, kavurucu ışığından ıstırabı ve gamı artmıştır. Sonra yaratılmışlar birbirini itmeye başlar, izdihamın şiddetinden ve ayakların karışıklığından ötürü birbirlerini iterler. Buna bir de göklerin Cebbarı huzurunda arz olunurken rezil olma ve utanç duyma korkusundan doğan şiddetli mahcubiyet ve haya eklenir. Böylece güneşin kavurucu sıcaklığı, nefeslerin harareti ve kalplerin haya ve korku ateşiyle yanması bir araya gelir; her kıldan ter fışkırır, öyle ki kıyamet meydanının üzerinde akar. Sonra bu ter, Allah katındaki mertebelerine göre bedenlerinde yükselir: kimine dizlerine kadar ulaşır, kimine kalçalarına, kimine kulak memelerine kadar, kimi de neredeyse onun içinde boğulacak gibi olur.

İbn Ömer der ki: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "İnsanlar âlemlerin Rabbi için kıyam ettiği gün, onlardan biri terine öyle batar ki, ter kulaklarının yarısına kadar ulaşır."

Ebû Hüreyre der ki: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Kıyamet günü insanlar öyle terlerler ki, terleri yerde yetmiş kulaç derinliğe iner; sonra o ter onları gemler ve çenelerine kadar ulaşır." Bunu Buhârî ve Müslim Sahîh'lerinde böylece rivayet etmişlerdir.

Başka bir hadiste de şöyle geçer: "Kırk yıl boyunca gözleri göğe dikilmiş halde ayakta dururlar, ıstırabın şiddetinden ter onları gemler."

Ukbe b. Âmir der ki: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Kıyamet günü güneş yeryüzüne yaklaşır, insanlar terler. Kimi insanın teri topuğuna ulaşır, kimininki baldırının yarısına, kimininki dizine, kimininki uyluğuna, kimininki böğrüne, kimininki ağzına kadar ulaşır" -eliyle işaret ederek ağzını gemlediğini gösterdi- "kimini de ter büsbütün örter" -ve eliyle başının üzerine vurarak bunu gösterdi."

Ey biçare, düşün: mahşer ehlinin teri ve ıstıraplarının şiddeti üzerinde. Onların içinde kimi şöyle seslenir: "Rabbim, beni bu ıstıraptan ve bekleyişten kurtar, isterse ateşe atılayım." Bütün bunlar olurken henüz ne hesaba çekilmişler ne de azap görmüşlerdir. Sen de onlardan birisin; terin seni nereye kadar ulaştıracağını bilemezsin.

Bil ki, hac, cihad, oruç, gece namazı, bir Müslümanın ihtiyacını gidermek için koşuşturma, iyiliği emredip kötülükten men etmede meşakkate katlanma gibi Allah yolundaki yorgunluğun çıkaramadığı her ter, kıyamet meydanında haya ve korku sebebiyle çıkacak ve ıstırabı uzun sürecektir. İnsanoğlu cehalet ve gururdan kurtulabilseydi, itaatlerin meşakkatlerine katlanırken dökülen terin, kıyamette ıstırap ve bekleyiş terinden çok daha hafif ve çok daha kısa süreli olduğunu bilirdi. Zira o, şiddeti muazzam, süresi uzun bir gündür.